Our Website Banner ©

Make your flash banner free online
برای حمایت از ما کـــــــد بنـــــر رو در وبلاگتون قرار بدین.

پل چوبی: قصه‌های عاشقانه

پل چوبی همان تجربه سینمایی است که این روزها درباره‌اش حرف می‌زدیم. در جشنواره ای که اغلب فیلم‌ها بر ایده‌های مجرد استوارند. این همان اثر شخصیت پردازانه‌ای است که آدم‌های داستان‌اش در میان این همه تیپ و نشانه این سال‌های سینمای ایران، در مرکز یک داستان واقعی قرار می‌گیرند. شخصیت امیر با بازی بهرام رادان در میانه ماجرا، همان شخصیت پرداخته شده‌ای است که نمونه‌اش در سینمای داستان‌گوی ایران خیلی کم گیر می‌آید. شخصیتی که بعد دارد، گذشته دارد، آینده دارد- و دارم شجاعتم‌ را جمع می‌کنم تا بگویم نماینده یک نسل است. یک نسل از سی تا چهل ساله‌های سینمای ایران، بخشی از زندگی‌شان را در او خواهند یافت. نه به این شکل پیش پا افتاده‌ای که نشانه مشترکی، یا ترانه مشترکی، یا سلیقه مشترکی بین او و این دسته از مخاطبان فیلم وجود داشته باشد. بیش از این‌ها، امیر این فیلم، روح یک دوره را منتقل می‌‌کند. با همه شکست‌ها و پیروزی‌ها و سرخوردگی‌هایش. محمل، یک داستان عاشقانه است و تمام ارجاع‌های سیاسی و اجتماعی فیلم، مثل هر قصه خوب دیگری به پرورش داستان و شخصیت‌ها کمک می‌کند و نه برعکس. بهرام رادان هم پس از سال‌ها، فرصتی را که برای حضور در چنین نقش کمیابی در سینمای ایران یافته، از کف نداده است. یک بازگشت که او را به صف اصلی ستاره‌های سینمای ایران بازخواهد گرداند. به اجرای خوب مهناز افشار در این یکی دو سال عادت کرده‌ایم، هدیه تهرانی آن هدیه تهرانی نیست و از مدیری (در کنار همه قابلیت‌های فوق‌العاده‌اش) به عنوان یک بازیگر سینما، انتظار چندانی نداریم. موسیقی کارن همایون‌فر در اغلب لحظات فیلم قابل پیش بینی است. (بهترین بخش‌اش مربوط می‌شود به عنوان بندی نهایی). مهدی کرم پور هم فیلمنامه نوشته خودش و نقیبی را در اجرا هدر نداده است. به این اضافه کنید فیلمبرداری خوب تورج منصوری را.

از تماشای پل چوبی خوشحالم، چون پس از سال‌ها یک بار دیگر ثابت شد هیچ چیز به اندازه روایت یک داستان عاشقانه، محمل مناسبی برای انتقال ایده‌های مختلف و زیر و بم‌های یک دوران متلاطم نیست. روزی روزگاری به هنگام اقتباس از دکتر ژیواگو، دیوید لین کارگردان به رابرت بولت فیلمنامه‌نویس گفته بود از میان همه حوادث گوناگون رمان پرحجم بوریس پاسترناک، از میان همه حوادث مربوط به جنگ‌ها و انقلاب‌ها، خط عشقی قصه را برجسته کند. که همه چیز درون آن خواهد آمد. ما حالا پل چوبی را داریم و یک مثال برای اغلب آن چه قرار است درباره داستان و شخصیت‌‍پردازی در یک فیلم بنویسیم. زندگی عاشقانه‌ای که از هم می‌‌پاشد و هیچ وقت، هیچ چیز، جایش را پر نمی‌کند. حتی یک زندگی و رابطه سالم دیگر. وقتی قرار است درباره ناملایمات و شور و اشتیاق یک دوران فیلم بسازیم، خوب است داستان آدم‌هایش را روایت کنیم. باقی خودش را به شکل محوی در اطراف یک قصه شکل می‌دهد. چه قدر فیلم را دوست داشتم. ‍

کافه سینما-امیرقادری

:: نوشته شده توسط نوشین در دوشنبه بیست و چهارم بهمن 1390 و ساعت 17:48

مطالب پیشین

::
:: ضبط اهنگ آلبوم روی دیگر
:: بهرام رادان: علی سنتوری وسوسه ام کرد خواننده شوم!
:: بهرام رادان در همشهری
:: مصاحبه با بهرام رادان در روزنامه همشهری
:: بهرام رادان و رضا یزدانی
:: هر پنج شنبه... یک ستاره روی جلد روزنامه همشهری
:: 2 عکس جدید
:: نمایش «زادبوم» در دانشگاه تهران قطعی نیست
:: عکسهای جدید از بهرام رادان
:: فرانسه-کن
:: نقد و بررسی زاد بوم
:: بهرام رادان در استودیو ضبط آلبوم
:: بهرام رادان در پشت صحنه ضبط آلبوم روی دیگر
:: تک عکسی از بهرام رادان
:: روزنامه آسیا - 16 اردیبهشت 91
:: کاریکاتور...
:: دو هنرمند دوست داشتنی
:: هنرمند از همکاری با بهرام رادان می گوید
:: گفتگوی اینترنتی با بهرام رادان
:: بزودی...
:: عکس جدید به مناسبت تولد بهرام رادان
:: عکسهایی به مناسبت تولد بهرام رادان.
:: تولد بهرام رادان
:: نمایش کارنامه چهل ساله مهرجویی
:: پخش گیلانه..شبکه سه سیما
:: و باز هم رادان
:: بهرام رادان
:: بهرام رادان و رضا یزدانی
:: خوانندگی و نوازندگی

تمام لینکها